Het immuunsysteem vanuit geestelijke visie

 

Werking van het immuunsysteem vanuit wetenschappelijk gezichtspunt

Het is bekend dat het immuunsysteem het indringen van vreemde-lichamen of ongewenste toxinen verhindert. Wanneer er nu een degeneratiehaard van cellen bestaat, een kankerhaard, ontwikkelt er zich ook een vreemd-lichaam dat, zoals een vreemd eiwit, normaliter door het immuunsysteem aangevallen zou moeten worden. De tragische reactiewijze is dat het eigen immuunsysteem de carcinomateuse haard niet of te weinig als een werkelijk vreemd-lichaam identificeert en het daarom ook niet in voldoende mate afweert. Het immuunsysteem is ofwel uitgeput of verkrijgt niet de juiste informatie die het nodig heeft om tegen het maligne proces te handelen.

 

De belastende werking van de angst

We denken met een zekere angst over deze vijandige micro-organismen en celvormen: Het virus is het vreemde-lichaam, dat bevochten moet worden. De gedegenereerde cel is het bedreigende kwaad, dat wij zo snel als mogelijk uit ons lichaam moeten verbannen. Voor de toekomst echter hebben we verruimde denkprocessen nodig, die ons niet zo zeer in een vijandig, met angst beladen voelen tegenover de zo zwaar inschatbare verschijningsvorm van het ziek-zijn leiden. We hebben paden van de uiteenzetting nodig, die ons meer in de innerlijke natuur van de daadwerkelijke gebeurtenissen naar binnen leiden. Ooit moeten we het immuunsysteem vanuit een diepere geestelijke betekenis herkennen.

 

De geestelijke visie van het immuunsysteem

 

Assimilerende werking

Vanuit een geestelijke visie is het immuunsysteem geen echt, puur afweersysteem, maar het is eerder een integratief werkend, verstandig, programmerend, ordenend, verdelend, ophelderend resorptiesysteem, dat naast de uitscheiding ook inbindend, rangschikkend, erbij opnemend en assimilerend werkt. Het resorberende en assimilerende werken van dit systeem is echter binnenin de gevestigde medische wetenschap niet echt bekend, want deze processen zijn meer in het fijnere lichaam van het fysieke bestaan zichtbaar. Het uiterlijke van de afweerwerkzaamheid bezit in de geest een dieper, innerlijk tegenbeeld.

 

Integrerende functie

De immuniteitwerkzaamheid vindt plaats in het onbewuste. In de werkelijkheid van het innerlijke gebeuren echter willen wij niet alleen vrij worden van een uiterlijk binnendringend wezen, maar wij willen een nieuwe trede van de ontwikkeling in ons ontsluiten en deze ook in ons opbouwen tot een grotere erbij behorende globale structuur. De behoefte van de ziel naar levensverruiming is groot. In de realiteit willen wij niet voortdurend ziektes en vreemdsoortige indringers afweren, in de realiteit echter willen wij een nieuw bewustzijn in ons opnemen. Omdat wij echter het nieuwe bewustzijn nog niet herkennen en omdat wij ook ons zelf en het ontwikkelingsverloop niet kunnen inschatten, weren wij ons af tegen de buitenwereld en reageren wij ofwel met meer dan gemiddelde antwoorden van de immuniteit, zoals dit bij allergieën het geval is, of met te zwakke immuniteitsantwoorden, zoals dit bijvoorbeeld bij de kankerkwaal aanwezig is.

 

         Drager van de motivaties

Wanneer we het immuniteitssysteem op een aanschouwelijk geestelijke wijze willen beschrijven, dan is het de dragende kracht van de meest verschillende motivaties. Wij dragen zelf in ons bepaalde doelen en doelvoorstellingen, wij dragen in onszelf een motivatie om te leven en wij moeten vanuit deze motivatie in relatie treden tot de verschillende motivatiegronden van de buitenwereld. Wanneer er zich bijvoorbeeld twee mensen ontmoeten, dan dragen deze beide mensen verschillende motivaties in hun innerlijke. Wanneer de motieven gelijk zijn, wanneer ze een gemeenschappelijk doel nastreven, dan ontstaat normaal gezien een natuurlijke versterking in de vitaliteit, omdat de uiterlijkheid met de innerlijke zijde over het motief samenstroomt. Dragen twee mensen echter twee totaal verschillende motieven in zich en ontmoeten ze elkaar gedurende een langere periode, dan zal er al gauw een immuniteitsantwoord, dit betekent een bepaalde afweerreactie, intreden. Het immuunsysteem moet de verschillende motieven, die in ons innerlijke zijn, voortdurend coördineren, verdelen en in een juiste kringloop met de buitenwereld leiden. Hoe groter echter de disharmonie van de buitenwereld met de binnenwereld is en hoe meer de motieven van elkaar afwijken, vooral wanneer ze in het onbewuste van elkaar afwijken, des te meer wordt het immuunsysteem tot verschillende antwoorden gedwongen en kan het gedurende dit proces uitgeput geraken. Bij de kankerkwaal treffen wij heel dikwijls ernstige en verdrongen relatieconflicten aan. De motieven zijn in het innerlijke in de war en het immuunsysteem kan niet meer integratief werken. Wanneer het immuunsysteem zijn krachten niet meer in de vorm van een juist antwoord tegenover de andersoortige motieven van de buitenwereld ter beschikking kan stellen, dan ontwikkelt zich al te gemakkelijk een degeneratief proces in het celsysteem.

 

Het geven van een ja-woord - integrerend denken

de ziekte met nieuwe bewustzijnsdimensies verwerken

In de ziel echter moet de getroffen persoon nu tegen de terugtrekkingsgezindheid een actieve relatiestap absolveren, een diepere en dichter bij het leven staande verantwoordelijkheid opnemen, een ja-woord tot de partner verwerven of een andere nieuwe levensstap in de toekomstperspectieven beginnen en integreren en daarbij met het eigen ik over de dimensie van het lichamelijke naar buiten groeien. Het wezen van kanker en het willen leven moet verwerkt, opgenomen, opgezogen en veranderd worden in een gezondheid. De lichamelijk manifest geworden haard moet om zo te zeggen naar binnen toe afgebouwd worden, zodat de geest van de mensen over de dimensie van de met ziekte belastende wezens naar buiten toe groeit. Het denken, dat in de ziel ter verruiming ontstaat, zou daarom meer integratief moeten zijn en moet bevriend raken met het wezen van de ziekte en het met nieuwe bewustzijnsdimensies verwerken. Het denken zou zich meer van de psychische associatieketens kanker, gevaar, lijden, ellende, langdurige ziekte, pijn, dood, vrij moeten maken, zodat het met het kankergebeuren directer en integratiever, dichter bij het leven en met een vreugdevollere realiteit kan omgaan. Enkel het lichaam kan sterven. De ziel kan niet sterven en ze kan zich ook niet door een ingreep in het lichaam van de werkelijkheid van de bestaande wezens bevrijden.

 

Voorbeeld van het integratieve principe

Stellen we ons eens voor dat we met tien vrienden op stap zijn, en onder deze tien deelnemers begint er nu één persoon vijandig te agiteren. Wij kunnen deze vijandige persoon nu uit de groep elimineren, zodat deze negen bevriende personen op een natuurlijke manier hun opgaven en hun interesses kunnen nakomen. Op een verstandige en materiële wijze gezien is dit gedachteproces heel juist gedacht. Maar wat gebeurt er nu, wanneer deze vijandige persoon uit de groep is geëlimineerd en nu met hartstochtelijk zware verwijten agiteert? Het kan zijn, dat deze persoon van buitenaf tegen de andere negen personen boze en belastende verloocheningen uit en deze met haat en agressie intensifieert. De haat en de daaruit resulterende belasting wordt dan groter dan wanneer de persoon in de groep geïntegreerd zou gebleven zijn. Normaal gezien moet de groep door samenspraak beslissen, zodat ze de vijandige persoon enkel heel bepaalde, geschikte opgaven en correcties ten deel laat worden, ze echter in hun totale verband laat, ze mee opneemt in de ervaringskringloop en ze als een deel van de hele vriendengroep waardeert. Indien de persoon die vijandig is, in de groep geïntegreerd blijft, vormt ze minder gevaar dan wanneer ze niet in het verband opgenomen wordt. De groep kan het vijandige deel in zich meedragen en het als zodanig herkennen en corrigeren. De groep kan echter verder de opgaven nakomen en zichzelf in haar beleveniswijze over de bestaande mogelijkheden overstijgen. Dit voorbeeld kan het principe van integratie verduidelijken.

 

Het integratief principe is een zekere tegenstelling voor het extraherende principe. In het denken zouden we in de toekomst meer integratief uitgericht moeten zijn, want door dit denken bouwen we minder angsten en vijandige beelden in strijd met het leven. We coördineren ons denken, voelen en onze wil meer naar productieve maatstaven en vermijden de onrusttoestanden, die door de invloeden van de buitenwereld ontstaan. Wanneer we op deze wijze de gedachten heel radicaal in ons opnemen en ons aan de voorstelling overgeven, dat de ziekte in werkelijkheid niet een vreemde last is, maar een buitenheid, die we over onze lichaam bespeuren, in ons lichaam verdragen en ondergaan en we eigenlijk een wezen in onze ziel naar binnen willen nemen, dan zullen we direct een innerlijke overeenstemming met ons eigen leven en met de buitenheid verkrijgen. We zullen niet langer vijandig en angstig tegenover de kankerziekte staan. Het immuunsysteem reageert dan niet meer blind en dislokaliserend, maar begint onvermijdelijk het kankergebeuren in zichzelf productief op te nemen en ook gelijktijdig het lichaam te reinigen. Want het is het lichaam zelf dat nu in de vrijheid van angst zijn oereigen dimensie kan innemen en binnenin de oervormkrachten van het lichaam de processen met zijn eigen wijsheid coördineert. Het immuunsysteem begint dan integratief te werken en vindt de precieze informaties waarmee het werkzaam moet worden.

 

Gevaar voor een te grote openheid

We mogen op het pad niet te veel vergen van onszelf en niet voor alle invloeden open zijn. Want deze invloeden die ons vastgrijpen en met een ziekte een immuniteitsantwoord veroorzaken moeten wij ooit eens rustig leren aannemen en accepteren. Dit accepteren is zeker bij de met angst beladen kankerkwaal het aller-moeilijkste. Wanneer we echter de angst voor de ellende, pijn en de dood niet te veel gewicht toestaan en zinvolle verdere paden van de ontwikkeling betreden, kunnen wij ook deze vreemde, grote macht plotseling beter aannemen, en er kan een overeenstemming van de innerlijke motieven met de uiterlijke gegeven vormen van de werkelijkheid ontstaan. Het voelen, dat we uit dit proces van het integratief denken ontwikkelen, is een nabij voelen tot ons eigen lichaam, tot de bodem van de aarde, tot onszelf en tot de medemensen. Dit nabij voelen is niet meer beladen met illusies of door angsten aan het twijfelen gebracht, het is veel meer een werkelijk, wezenachtig herkennend, wijs, bevrijdend en verinnerlijkt voelen, dat onszelf in de reacties van de immuniteit en in de reinheid van de integriteit versterkt. We voelen ons meer gesloten en kunnen uit deze nabije belevenisvormen een versterking tegenover de eisen van de buitenwereld opbouwen.

 

Samenvatting

Samenvattend kunnen we zeggen dat het immuunsysteem niet enkel afwerend werkzaam wil zijn, maar zelfs veelmeer integrerend, bemiddelend en onszelf meer tot onszelf wil leiden. Het wil ons eigen motief, dat in het innerlijke bestaat, onthullen, het in de ziel dieper verankeren en het in een reinere verhouding met de buitenwereld brengen. De falende afweerreactie tegenover de maligne cellen is een uitdrukking van de innerlijke uitputting en resignatie, die echter niet enkel eenzijdig tegenover het kankergebeuren waar te nemen is, maar die in het leven, in de psyche ingetreden is en die in een terugtrekking en een vlucht voor alle verdere toekomstvorderingen en nieuwe doelen bestaat. Wijzelf willen ons en de werkelijkheid van bestaande en noodzakelijke gedachten niet meer integreren.

 

Het is belangrijk dat we niet bij een eenzijdige definitie, een heel materiële definitie van het immuunsysteem en het immuun-denken blijven staan, maar het leven op een veel diepere, in zijn totaliteit en in een verruimende denkwijze leren herkennen. Dit verruimende denken vereist een zekere kracht en disciplinering, het schenkt echter nieuwe mogelijkheden en kan tot dit gezondheidsbevorderende levenselixir worden, dat ons over vele moeilijkheden en ziektes heen helpt. Het is de gezondheid die wij voortdurend nastreven, en het is de ziekte die we moeten lijden. De ziekte is echter enkel op het lichaam gericht, ze is niet op de ziel geaard. De gezondheid is echter niet enkel op het lichaam uitgericht, maar ze is ook een deel van de ziel en ze bestaat in werkelijkheid in de oereigenste vorm in de geest. We leven in de ziel ook na de dood verder, en iedere dag die wij benutten voor de vordering van nieuwe gedachten en hogere idealen, is ook een schat in het leven na de dood. Genezing betekent groei, vooruitgang, nabij voelen, ontwikkeling van kennis en vrijheid uit het innerlijke. Genezing is met het opstijgen tot een grotere, wijsheidsvolle inhoud verbonden. Deze wijsheidsvolle inhoud willen wij in geen geval in het leven buiten beschouwing laten.

 

Uit:

Erklärung, Prophylaxe, Therapie der Krebskrankheit
aus ganzheitlicher medizinischer Sicht
Lammers-Koll Verlag e.K.
ISBN 3-93925-67-0

Samenvatting van het hoofdstuk:
‘Das Immunsystem aus geistiger Sichtweise' p. 83 - 93

Dit boek is momenteel nog in vertaling en
wordt binnenkort uitgegeven via de Aurum uitgeverij

zie http://www.aurum-boeken.be/info.html