Vermoeidheid en het belang

van een bewuste en gerichte activiteit

 

Oorzaken van vermoeidheid

 

Veel personen zijn tegenwoordig vermoeid en uitgeput. Er zijn veel factoren die een rol spelen bij vermoeidheid. De werkomstandigheden bijvoorbeeld zijn bij velen niet direct optimaal, maar eerder een bron van angst en spanningen. De voortdurende onzekerheden, spanningen, ‘struggle for life’ belasten het zenuwstelsel en daardoor ook het stofwisselingsleven. Ook de relationele spanningen mogen niet onderschat worden. Je komt vermoeid thuis na een zware dagtaak, maar door een onevenwichtige relatie kan je ook thuis geen rust vinden wat het zenuwstelsel en het stofwisselingsleven geen tijd geeft om tot een rust te komen.

 

Alles wat kwetsend op ons afkomt zoals vernederingen, afbrekende kritiek, uitgescholden worden, brengt een innerlijke scheiding met zich mee tegenover de omgeving, tegenover derden en tegenover onszelf. Het belast het zenuwstelsel en leidt tot uitputting. Ook emotionele afhankelijkheden en symbiotische verhoudingen tegenover elkaar doen ons krachten verliezen. Dit kunnen we eens van naderbij bekijken zodat we een inzicht krijgen wanneer we krachten verliezen en welke mogelijkheden er zijn zodat we zelf in een versterking kunnen komen.

 

De passieve overgave

 

De manier waarop we met het gevoelsleven omgaan kan meer een opbouw met zich meebrengen of een afbouw bewerkstelligen. Anders uitgedrukt: de gevoelens kunnen je meer in verbinding brengen en zo een meer opbouwende uitwerking hebben of de gemoedskrachten kunnen daarentegen in een zwaarte leven waardoor ze een isolerende uitwerking hebben waarbij je een krachtverlies bemerkt.

 

Hoe kunnen de gemoedskrachten nu verbindend werken waardoor er meer een opbouw plaatsvindt en vooral hoe kan je zoiets werkelijk waarnemen? Hoe kunnen de gemoedskrachten de zwaarte die in het innerlijke aanwezig is overwinnen. Bij vermoeidheid voelt de persoonlijkheid zich niet echt verbonden, de persoonlijkheid leeft meer in een afhankelijkheid tegenover een zwaarte, in een loomheid en daardoor in een isolement.

 

Om uit deze zwaarte te komen en om zich te ontspannen kan er bijvoorbeeld een uitstapje gemaakt worden waarbij je dan op het gemak ergens naartoe gaat, geniet van de omgeving, eventueel eens in de zon ligt, een massage meepikt, een terrasje doet,… We gaan tijdens een zonnig weekend naar het strand, zoeken daar de aangename warmte op van de zon, koelen af in het zilte water, likken in de vooravond een ijsje en voor we naar huis gaan bezoeken we nog een restaurant. Hierbij geven we ons ten volle over aan onze genotzucht en proberen zo in een goede ontspanning te komen. Het is hier misschien meer een karikaturale beschrijving, maar ze dient enkel om duidelijk te maken dat we ons hier geven aan onze gevoelens.

 

Waar het hier bij dit voorbeeld op aankomt is om aan te tonen dat het meer een passief geven is aan onze gevoelens. Er zijn geen heldere gedachten, er is geen echte waarneming voor de omgeving, de natuur, de mensen, datgene wat aangeboden wordt. Je laat je gaan en vanuit deze passieve overgave aan de gevoelens ontstaat dan het gevoel van een ontspanning. Er is vooraf niet echt een denkprestatie aanwezig.

Om deze voorstelling aanschouwelijk te maken kunnen we misschien een yogaoefening bekijken. De oefening dient hier meer om datgene wat gezegd is klaar voor te stellen. Nemen we als voorbeeld de hoofd-knie, in vakterminologie heet de oefening pascimottanasana (.

 

DE HOOFD-KNIE ZONDER SPANKRACHT (hier komt een foto van een yogaoefening)

 

Als je wat nauwkeuriger kijkt zie je heel duidelijk dat de persoon zich meer passief in de oefening laat vallen. Lichamelijk is er geen kracht en zelfs geen inzet aanwezig. De beoefenaar laat zich lichamelijk naar voor vallen. Dit is een uitdrukking voor een lichamelijke en zelfs een mentale passieve overgave. Hij laat zich vallen in de gemoedskrachten waardoor er geen werkelijke betrokkenheid aanwezig is. Om de vergelijking met het weekendje aan zee door te trekken kan je zeggen dat de persoon zich hier uitermate passief, zich vol genot laat vallen in de oefening. Er ontstaat daardoor geen verbinding met het lichaam, met de omgeving en met jezelf, er is geen kracht aanwezig en er ontstaat veeleer een isolement, een afgesneden zijn. Daardoor werkt de oefening niet opbouwend.

 

 

De voorstelling

 

Als de oefening evenwel op een meer gerichte wijze of vanuit een klare voorstelling uitgevoerd wordt dan krijgt de oefening een volledig ander beeld en zelfs een volledig andere uitwerking. Als er meer vanuit een klare voorstelling vertrokken wordt en van daaruit in een lichamelijke activiteit gegaan wordt ziet de oefening er als volgt uit:

 

DE HOOFD KNIE MET SPANKRACHT (hier komt een foto van een yogaoefening)

Als je iets nauwkeuriger naar deze oefening kijkt dan merk je dat er duidelijk een strekkracht aanwezig is, in vakterminologie spreken we van een spankracht. Deze spankracht is over de volledige wervelkolom aanwezig en vooral vanuit het middelste gedeelte van de wervelkolom naar boven. Hoe dan ook wordt de wervelkolom intensief gestrekt, je ontwikkelt de kracht via de volledige wervelkolom. Het heiligbeen, de lenden en de borstwervelkolom worden actief doorgestrekt. De nek en de schouders blijven evenwel ontspannen en zelfs ook de armen en de handen blijven zo goed als mogelijk ontspannen. De hoofd-knie vereist inzicht, sterkte en natuurlijk veel oefening. Dit neemt niet weg dat je deze strek- of spankracht zeker kan ontwikkelen en dat je al snel merkt dat deze spankracht meer afhankelijk is van een innerlijk proces.

 

De fysische lenigheid is niet zo belangrijk, het komt er vooral op aan dat de opbouw van de oefening niet vertrekt vanuit het gemoed maar vanuit een klare voorstelling.

 

 

De yogaoefening dient hier om het thema aanschouwelijk te maken. Als je spankracht, sterkte en vertrouwen wenst te ontwikkelen dan kan je dit doen door eerst een voorstelling te maken naar waar je wenst te gaan, je dient eerst een innerlijke kracht, vastberadenheid te ontwikkelen en je niet te snel aan de gevoelens over te geven, dan verlies je meer je krachten en geraak je in een groter isolement. Je kan bij de tweede oefening duidelijk zien dat er daar een sterkte aanwezig is, dat de oefening niet begint vanuit een gevoel maar vertrekt vanuit een gedachte, een voorstelling, een waarneming tegenover de oefening. Je kan bijvoorbeeld de oefening vormen vanuit de voorstelling dat je de wervelkolom intensief strekt. Interessant is hierbij dat uit deze voorstelling een aangename verbinding ontstaat tegenover het lichaam, tegenover de omgeving en tegenover jezelf. Je komt uit de zwaarte en in een levendige, lichtere verbinding tegenover jezelf en de omgeving. Je kan de zwaarte overwinnen door je eerst een levendige voorstelling te vormen over de spankracht, het krachtig in de oefening gaan.

 

Als we terugkeren naar ons voorbeeld van een dagje aan zee dan ga je niet doelloos naar het strand, maar ga je bewust een bepaalde wandeling maken of voor een welbepaalde tijd gaan wandelen, een bezoekje brengen,… de mogelijkheden zijn ook hier talrijk. Je valt niet alleen in het genot, maar je gaat bewust bepaalde voorgenomen doelstellingen uitvoeren.