| Dit is een gedeeltelijke vertaling uit
het hoofdstuk van 'Das Wesen der Erschöpfung und
Möglichkeiten zur Therapie' van Oktober 2006 uit de brochure 'Das
Wesen der Erschöpfung' van Heinz Grill . Lammers-Koll Verlag GbR p. 31- 36. |
|
Het
wezen van de uitputting
en de mogelijkheden voor een therapie … Wanneer we
de uitputting
beschouwen, dan zien we dat ze zich vooral dan kan ontwikkelen wanneer
het
individu verkeerde wegen begaat en vooral ook wanneer het bij zichzelf
vereenzaamt of ook op zichzelf teruggeworpen wordt. De dimensies, die
tot
zinvolle verbindingen leiden, dit betekent tot menselijke verbindingen,
algemeen tot sociale verbindingen en uiteindelijk tot spirituele
verbindingen,
leiden altijd tot een gunstigere opbouw. Alle scheidende invloeden,
alles wat
zich als isolerend op de menselijke individualiteit bemerkbaar maakt,
daarmee
is al het gewelddadige, traumatiserende, kwetsende meegerekend, brengen
een
basis voor de nervositeit en ten slotte voor de algemene uitputting met
zich
mee. De therapie van de uitputting
vereist heel veel fijngevoeligheid. Enerzijds heeft de uitgeputte
patiënt rust
nodig, aan de andere kant mag hij echter met de rust niet tevreden
zijn, maar moet
hij toenemend in een zinvolle activering en versterking komen. Zoals
het
spiersysteem, wanneer het door te zware inspanning uitgeput geraakt,
door rust
ontlast wordt, zo is het zenuwsysteem meestal ook eens door rust
regenereerbaar, maar zowel het hele lichaam als het zenuwsysteem moeten
belastingen dragen, zodat de ziel zich met het lichaam werkelijk zinvol
kan
verbinden. Alle uitputtingen dragen in zich een meer of minder
duidelijk teken
van een zogenaamde dissociatie of van een storing in het
lichaam-ziel-evenwicht.
De ziel komt niet in deze natuurlijke mate in haar lichamelijke
verbinding
zoals het wenselijk zou zijn. Altijd dan, wanneer dit
lichaam-ziel-evenwicht
uit evenwicht komt, ontwikkelt zich natuurlijk ook een fysische of een
psychische storing. … Bij de beschouwing hebben
wij daarop gewezen, dat de uitputting meestal in de persoonlijke
omgeving
intreedt, waar er de meest verschillende spanningen aanwezig zijn en er
disharmonie
bestaat. … Het
begrip, dat in de
geestelijke scholing geformuleerd wordt, is het begrip van de ordening
van het
astrale lichaam, is in de therapie in een ietwat meer exoterische zin
ook van
toepassing. Er moet een natuurlijke, individueel georiënteerde
ordening of een
natuurlijk persoonlijk geordend-zijn ontstaan. Dit geordend-zijn moet
door de
patiënt, door het ik of door het vermogen, beslissingen te
treffen, door de
patiënt tot stand gebracht worden. … Deze
activeringsstappen zijn
bijvoorbeeld, dat er aan de patiënt duidelijk gemaakt wordt hoe
beslissingen
onder omstandigheden kunnen werken. De moed om te beslissen brengt
meestal
enkel positieve gevolgen met zich mee. Wanneer de patiënt moed tot
een
beslissing ontwikkelt en tegelijkertijd ook de moed ontwikkelt om de
beslissing
door te zetten, dan krijgt hij eerst een betere eigendynamiek en
eigen-centrering.
… …Dit
wezen van de beslissing
is voor de huidige mens zwaar te treffen, zwaar te accepteren, omdat
hij
meestal niet over de vrijheid tegenover het uiterlijke beschikt. De
mens maakt
zich te sterk afhankelijk van gevoelsmatige omstandigheden en vanuit
deze afhankelijkheden
gelooft hij dat hij bij klare beslissingen en het aanhouden van de
klare
beslissingen, iets te verliezen heeft en zodoende benadeeld zou kunnen
zijn. Het
geloof aan het uiterlijke van de emotionele omstandigheden is
tegenwoordig zo
sterk, dat de mens daartoe neigt, geen beslissingen meer te treffen en
zich
daarmee ook een vaag gevoel geeft, waarbij hij meent dat hij op deze
wijze goed
door het leven kan komen. De situaties binnenin de chaos van de emoties
worden
echter zonder beslissingskrachten en ook zonder consequenties
tendentieel
moeilijker. Er ontwikkelen zich vooral die toestanden, die wij in ieder
geval
ook met krachtverlies kennen. Het krachtverlies moet niet noodzakelijk
bij deze
persoon liggen, die geen beslissing treft, het kan ook de echtgenoot,
de
kinderen of derde personen treffen. In ieder geval is het moeilijk,
wanneer
halve beslissingen of het verzuimen van beslissingen aanwezig zijn,
omdat de
menselijke sfeer daardoor door allerlei vreemde krachten en chaotische
gevoelens opgezocht kan worden. Neemt het individu echter de
weg op zich, in een geloof in een richting, die hij goed kan
vertegenwoordigen,
die hij met een goed geweten kan ondersteunen, voorstellingen te vormen
en te
plegen, houdt hij zijn gevoelens gunstig bij elkaar, laat hij zich niet
al te
snel door de emoties uit zijn zelfbeheersing brengen, laat hij zich
door
twijfel niet direct aan het wankelen brengen, dan kan hij op deze wijze
een
succesvolle, stabiliserende dynamiek in het leven brengen. Enkel
wanneer de
beslissingen totaal verkeerd blijken te zijn , dan zouden deze
natuurlijk
teruggenomen moeten worden. … De uitputting kan zich in de
regel enkel door de vormende kracht van een ik-zelf genezen. Dit
ik-zelf begint
zich eens in allerlei verwikkelingen te verzamelen. … Uit: |